„Jasnooka, siwa, szczup\u0142a i mi\u0142a, siedzia\u0142a sobie, spowita w ciep\u0142y szlafrok, i kraja\u0142a marchewk\u0119 w drobn\u0105 kostk\u0119. Szczup\u0142e, zgrabne r\u0119ce, o niepomalowanych, kr\u00f3tko obci\u0119tych paznokciach wykonywa\u0142y lekkie, celowe ruchy. Mo\u017cna by\u0142o godzinami patrze\u0107 na ten balet. Natalia, kt\u00f3ra mia\u0142a najbardziej ma\u015blane \u0142apy ze wszystkich w rodzinie, zagapi\u0142a si\u0119 w zachwycie. <\/p>\n\n\n\n
– Co takiego? – spyta\u0142a Babi, spotykaj\u0105c nagle jej spojrzenie, podczas gdy Gabrysia trzaska\u0142a garnkami, wydobywaj\u0105c je ze zmywarki i uk\u0142adaj\u0105c w szafce. <\/p>\n\n\n\n
-A, tak sobie patrz\u0119. Jeste\u015b taka \u0142adna. <\/p>\n\n\n\n
– Chyba tylko od \u015brodka – mrukn\u0119\u0142a drwi\u0105co Babi. – Pod t\u0105 pomarszczon\u0105 sk\u00f3r\u0105. <\/p>\n\n\n\n
-Od \u015brodka zw\u0142aszcza – przytakn\u0119\u0142a Natalia. – Jak by\u0142am ma\u0142a, chcia\u0142am by\u0107 tak \u0142adna jak ty.<\/p>\n\n\n\n
-Nie \u0142\u017cyj, nie \u0142\u017cyj, chcia\u0142a\u015b byc stra\u017cakiem. <\/p>\n\n\n\n
-Bo wiedzia\u0142am, \u017ce nie jestem \u0142adna! A teraz ju\u017c wiem, \u017ce pi\u0119kno zewn\u0119trzne si\u0119 nie liczy.<\/p>\n\n\n\n
-Nowina – mrukn\u0119\u0142a Babi, trzaskaj\u0105c no\u017cem w deseczk\u0119.„<\/em><\/p>\n\n\n\n „Tygrys i r\u00f3\u017ca”, Ma\u0142gorzata Musierowicz<\/em><\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Niby nic si\u0119 nie zmieni\u0142o. Min\u0119\u0142y tylko dwa tygodnie od czasu, gdy widzia\u0142y si\u0119 ostatni raz, ale jednak by\u0142a w niej jaka\u015b nieuchwytna zmiana, kt\u00f3rej Ma\u0142a Ona nie umia\u0142a nazwa\u0107. Du\u017ca Ona nadal wygl\u0105da\u0142a tak samo: mia\u0142a ten sam kolor w\u0142os\u00f3w, te same ubrania, ten sam styl, ton g\u0142osu i spojrzenie. Co wi\u0119c by\u0142o inaczej? Mo\u017ce to kwestia kilku – ale dos\u0142ownie kilku – dodatkowych zmarszczek gdzie\u015b w okolicy oczu i ust. Chyba postawa cia\u0142a by\u0142a te\u017c nieco inna. Ma\u0142a Ona bardzo ucieszy\u0142a si\u0119 na powitanie, a rado\u015bci towarzyszy\u0142o jednocze\u015bnie nieoczekiwane zdziwienie i – co tu du\u017co m\u00f3wi\u0107 – lekki szok. – Teraz ju\u017c nic nie b\u0119dzie takie samo – pomy\u015bla\u0142a Ma\u0142a Ona. – Co\u015b przemin\u0119\u0142o i ju\u017c nigdy nie wr\u00f3ci.<\/p>\n\n\n\n Pierwszy siwy w\u0142os. Nieprzespane noce. Szorstkie d\u0142onie, bol\u0105ce stopy i przygarbione plecy. Powroty i odp\u0142ywy witalno\u015bci. Zmieniaj\u0105ce si\u0119 cia\u0142o. Poszukiwanie siebie, powr\u00f3t do natury i upraszczanie \u017cycia. Mog\u0142abym zaryzykowa\u0107 stwierdzenie, \u017ce im dalej w las tym….mniej drzew! \u017bycie w swojej istocie jest bardzo proste, tylko my je sobie komplikujemy. I czasem te\u017c dzieje si\u0119 tak, \u017ce przypomnienie przychodzi w najmniej spodziewanym momencie. Moim osobistym „przypominaczem” by\u0142o kilka os\u00f3b, w tym znakomita powie\u015bciopisarka: Ma\u0142gorzata Musierowicz. W jej ksi\u0105\u017ckach mo\u017cna znale\u017a\u0107 uniwersalne prawdy \u017cyciowe, kt\u00f3re nigdy nie trac\u0105 na aktualno\u015bci. To pewno dlatego zachwycam si\u0119 nimi niezmiennie od 20 (!) lat. Od tego czasu ucz\u0105 mi\u0119dzy innymi, w jaki spos\u00f3b m\u0105drze od siebie wymaga\u0107. A w kontek\u015bcie bycia mam\u0105, dbania o siebie, rodzin\u0119, przyjaci\u00f3\u0142 i znajomych pos\u0142u\u017c\u0119 si\u0119 cytatem, kt\u00f3ry najlepiej zobrazuje co mam na my\u015bli: <\/p>\n\n\n\n ” – By\u0142a \u015bliczna – przypomnia\u0142a sobie Natalia. <\/p>\n\n\n\n -…poczu\u0142am si\u0119 tak, jakby ca\u0142e z\u0142o znikn\u0119\u0142o ze \u015bwiata i jakby odt\u0105d mia\u0142o by\u0107 ju\u017c tylko szcz\u0119\u015bcie. Nigdy bym nie przypu\u015bci\u0142a, \u017ce cokolwiek mo\u017ce nas rozdzieli\u0107. A teraz – popatrz. Niewidzialny mur mi\u0119dzy nami. Ona mnie nie cierpi.<\/p>\n\n\n\n – Nie, a\u017c tak \u017ale nie jest – powiedzia\u0142a szybciutko Natalia, \u015bciskaj\u0105c obur\u0105cz r\u0119ce siostry. <\/p>\n\n\n\n -No, ale i tak jest ci\u0119\u017cko. <\/p>\n\n\n\n -Ha! Widzisz, a ka\u017cesz mi mie\u0107 dzieci… – za\u017cartowa\u0142a Natalia. <\/p>\n\n\n\n -A kto powiedzia\u0142, \u017ce ma by\u0107 lekko?! – \u017cachn\u0119\u0142a si\u0119 Gabrysia. – Musisz przyj\u0105\u0107 \u017cycie takie w\u0142a\u015bnie, jak przychodzi, po kolei wszystko – dobre i z\u0142e. Niewa\u017cne, czy boli. Nie o to chodzi. Chodzi o istot\u0119 sprawy. <\/p>\n\n\n\n -Czyli? – chcia\u0142a wiedzie\u0107 Nutria.<\/p>\n\n\n\n -O mi\u0142o\u015b\u0107 – odpowiedzia\u0142a Gabriela.” <\/p>\n\n\n\n „Tygrys i R\u00f3\u017ca”<\/em>, Ma\u0142gorzata Musierowicz<\/em>1<\/a><\/sup><\/p>\n\n\n